Monique Dolfing

'Netwerken is niet zozeer mijn sterkste punt, denk ik. Ik vind het soms zelfs moeilijk, omdat ik me graag op de achtergrond beweeg. Wat enorm helpt, is als bepaalde mensen vertrouwen in ons uitspreken. Prinses Máxima is bijvoorbeeld naar ons programma komen kijken, we hebben de G-20 Finance Challenge prijs gewonnen. Ook bepaalde mensen binnen het ministerie van Buitenlandse Zaken geloven dusdanig in ons, dat zij nieuwe contacten aanbrengen, en de voorzitter van het fonds heeft een groot netwerk waarin hij mij introduceert. Op basis van die introducties kunnen wij ons netwerk vergroten, zodat we meer investeerders aan kunnen trekken. We hebben die prijs gewonnen omdat wij het probleem zichtbaar maakten. Daardoor werden wij zelf ook zichtbaarder. Ik ben ook aangesloten bij het Women in Financial Services Netwerk en daar kom ik vrouwen tegen die in de microfinanciering zitten. Via dat netwerk kwam ik weer in contact met een man die een sociale investeringsbeurs organiseerde. Daar werd ik uitgenodigd en kon ik mijn verhaal over het fonds doen. Zo werkt een netwerk natuurlijk als een trein. Amerikanen zijn meesters in netwerken, vind ik. Je komt iemand tegen en de volgende dag heb je al een e-mail waarin diegene je weer zes nieuwe contacten aanraadt die ook in de cc staan. Soms komt daar alleen een leuk gesprek van, maar het kan het begin van een vruchtbare samenwerking zijn. Wij richten ons niet op het grote publiek, omdat wij meer institutioneel bezig zijn. Als we met een collectebus zouden werken, hadden we wellicht een heel andere netwerkstrategie nodig.’

Dit interview is verschenen in Elegance november 2011.

Terug naar het overzicht